e-Konstancin

Konstancin - Informacje podstawoweKrótka informacja historyczna o tym jak powstał Konstancin i z kąd się wzieła jego nazwa jak i podstawowe informacje.

Województwo: Mazowieckie
Powiat: Piaseczyński
Gmina: Konstancin-Jeziorna

Ludność na rok 2007
Mieszkańców: 16 746 - Gęstość: 944,0 os./km²
Powierzchnia: 17,1 km2
Kody pocztowe: 05-510, 05-520

Założono:
Konstancin: 1897
Jeziorna: Późne średniowiecze
Prawa miejskie: 1952 (Skolimów-Konstancin); 1962 (Jeziorna); 1969 (Połączenie Skolimowa-Konstancina z Jeziorną)
Burmistrz: Marek Skowrońsk

Konstancin - Historia w skrócie

Konstancin powstał w roku 1897, po rozparcelowaniu folwarku leśnego Konstancja, należącego do dóbr Obory, przez Witolda hr. Skórzewskiego. Swoją nazwę zawdzięcza hrabinie Konstancji Skórzewskiej z hrabiów Potulickich. Aby uczcić jej pamięć, Konstancin został wówczas nazwany jej imieniem. Od tej pory nosił nazwę Konstancji.
Witold hr. Skórzewski postanowił, że na nowo rozparcelowanych terenach powstanie letnisko wzorowane na zachodnich kurortach. Na samym początku został założony park, który znajdował się nad brzegiem, niegdyś czystej i pięknej, Jeziorki.

Niedługo po powstaniu Konstancina, powołane zostało Towarzystwo Akcyjne Ulepszonych Miejscowości Letniczych. Kapitał zakładowy wynosił wtedy 20 tys. rubli, a każda akcja byłą warta po 250 rubli. Dyrektorami zarządu byli: Władysław hr. Mielżyński, Mec. Franciszek Nowodworski i Witold hr. Skórzewski. Wtedy też, miejscowość zyskała swoją nową nazwę - Konstancin. Pierwsze plany Konstancina, sporządzone przez Kazimierza Madalińskiego, pokazują, że park uzdrowiskowy znajdował się między Jeziorką, a ul. Piłsudskiego (dawniej Al. Moniuszki ) i Sienkiewicza.
W roku 1924 Konstancin, wraz z wsią Skolimów, wszedł w skład gminy Skolimów-Konstancin. Po 28 latach, 1 lipca 1952 roku, gminie Skolimów-Konstancin nadano prawa miejskie.
Konstancin szybko stał się miejscem budowy willi letniskowych. Różne upodobania właścicieli nowych letniskowych posesji sprawiły, że Konstancin stał się osiedlem z pełną gammą różnych stylów architektury. Wznoszone tutaj wille, dworki i pałacyki, wzorowane były na różnych stylach architektury, takich jak: neogotyk, neoklasycyzm, modernizm (w tym secesja), architektura dworkowa. Wzorowane były na włoskie zameczki nadreńskie, jak również budynki stylu zakopiańskiego (stylu witkiewiczowskiego).

Mieszkańcy
Z racji swoich walorów, Konstancin był miejscowością, w której swoje rezydencje budowali znani, bogaci i szanowani ludzie, ceny działek w Konstancinie były duże, więc swoje rezydencje stawiali tutaj adwokacji, właściciele fabryk, kupców, bankierów. Wraz z rozwojem, Konstancin stał się miejscem wypoczynku także mniej zamożnych ludzi. Byli to aktorzy, literaci, dziennikarze, malarze. Mniej zamożni bywalcy korzystali z ofert licznych pensjonatów, których do dnia dzisiejszego Konstancin ma w bród.
Mieszkali tutaj m.in. Stefan Żeromski (na zdjeciu po prawej), polski prozaik, publicysta, dramaturg, jak i Wacław Gąsiorowski, polski powieściopisarz, dziennikarz, publicysta, scenarzysta, działacz polonijny i niepodległościowy. Mieszkał tutaj także Jan Józef Wedel - trzeci z kolei właściciel cukierni „E. Wedel”. Jak i wielu innych.

STOCER i Uzdrowisko
W okresie powojennym, Konstancin zyskał nową rolę, uzdrowiska. W 1948 roku do nowo założonego Szpital Chirurgii Kostnej przywieziono pierwszych pacjentów. Byli to pacjenci spalonego w powstaniu warszawskim, szpitala Św. Ducha, którzy po ewakuacji zostali przewiezieni do Konstancina.
Szpital Chirurgii Kostnej został przekształcony w Stołeczne Centrum Rehabilitacji, w skrócie STOCER, w roku 1954 przez prof. Mariana Weiss’a, współtwórce Polskiego Modelu Rehabilibacji, wtedy też zasłynął w całej Polsce skutecznym leczeniem urazów narządów ruchu. Prof. Weiss był pierwszym dyrektorem placówki, aż do 17 lipca 1981, w którym tragicznie zmarł. Centrum specjalizuje się w leczeniu operacyjnym i rehabilitacji urazów i schorzeń kręgosłupa, narządu ruchu, wad postawy i wad rozwojowych. Konstancin, dzięki rozwojowi STOCER’u stał się uzdrowiskiem.

Solanka i Tężnia
Prowadzone na terenach parku zdrojowego odwierty geologiczne zaowocowały, w roku 1965, odkryciem złóż solanki. Co dla Konstancina oznaczało status Uzdrowiska. Co przyczyniło się do budowy tężni solankowej. Budowę tężni rozpoczęto w roku 1974, a do otwarcia doszło w roku 1979. Tężnia solankowa dzięki połączeniu grzybków inhalacyjnych, tworzących z solanki mgłę, a także spływającą po faszynie solanką, tworzy specyficzny mikroklimat. Rozpylone w ten sposób minerały i mikroelementy zawarte w solance, wchłaniane są do organizmu przez skórę oraz błony śluzowe dróg oddechowych. Mikroklimat powstały wokół tężni wykorzystywany jest w profilaktyce i leczeniu schorzeń górnych dróg oddechowych, zapalenia zatok, rozedmy płuc, nadciśnienia tętniczego, alergii, nerwicy wegetatywnej i w przypadku ogólnego wyczerpania

Konstancin-Jeziorna
W tym samym czasie co wybudowano tężnie, miasto przeszło swoją ostateczną przemianę administracyjną, w której z połączenia Chylic, Skolimowa, Konstancina, Królewskiej Góry Jeziorny i Klarysewa, powstało miasto Konstancin-Jeziorna.